Land in zicht na 22 dagen op zee

December 17, 2016

 

Ons laatste dagje op zee voor we land in zicht kregen, was een heerlijk relaxed dagje. Veel zon, wind van gemiddeld 20 knopen en we varen alleen op de genua al 7 a 8  knopen. Gijs en Waldemar waren aan het prutsen met het anker, Bert was ook lekker aan het rommelen en ik lag uitgestrekt achter het stuurwiel van de zon te genieten. Ingesmeerd met zonnebrandolie factor 50 plus en een een hoedje op het hoofd voor de felle zon, het was puur genieten. De eigen gebakken broden van Gijsbert en Waldemar zijn heel mooi uit de oven gekomen en daar eten we lekker van. Onze oversteek van de Canarische eilanden naar het Caribisch gebied is bijna een feit. We proberen de tijd iets te rekken om niet midden in de nacht aan te komen op Martinique maar de wind blaast zo hard dat we alleen maar kunnen varen en het laten gebeuren. En dan ineens doemen de lampjes, het vele licht op vanuit de donkere nacht, Martinique in zicht. Het gevoel van blijheid want we hebben het gered en het einde is in zicht. De was die nodig in de wasmachine moet, ons lijf wat een heerlijke douche kan gebruiken, vers fruit en verse groenten kopen, het contact met de kinderen en kleinkinderen, familie en vrienden maar toch ook een beetje weemoed. Straks is het voorbij en gaan we weer over tot de orde van de dag. Het spannende avontuur is dan voorbij.

Martinique
Als we in de buurt van het eiland komen Is de zee zeer onstuimig. Enorme golven beuken tegen het schip aan en de wind gaat tekeer. Het is lastig om precies te zien waar we moeten zijn. De haven is moeilijk aangegeven terwijl er veel voorstudie is gedaan. Een lastige klus voor de kapitein. Als we dichter bij het eiland komen zien we allemaal masten van schepen. We wisten wel dat er veel anker plaatsen waren maar zoveel! Het zijn allemaal schepen wat we zien, met of zonder licht en het is moeilijk om de ingang van de haven te vinden. Het is rond 5 uur in de ochtend en we varen wat rond tussen de schepen, het zijn er wel honderden die overal hun ankers hebben uitgegooid. Dan zijn er nog verschillende ondieptes waar we niet in terecht willen komen, het is een chaos.

Ankeren
We besluiten ook maar ergens ons anker uit te gooien en bij daglicht maar verder te kijken. Het is de eerste keer dat we ankeren en waar wij zijn lijkt de grond modderig te zijn. Nu is ankeren ook wel iets waar je handigheid in moet krijgen hebben we van anderen gehoord maar na een tijdje lukt het, het anker lijkt zich vast te zetten. Gijs komt nog aan met een fles bubbels en we drinken met zijn vieren op onze oversteek. We klokken niet de hele fles achterover want het is nog vroeg in de ochtend. Ik werp me op als wacht want het vertrouwen in het anker moet nog groeien. De anderen gaan naar bed en er zit wel wat beweging in de boot maar dat komt ook door de wind. Ik zie de andere boten ook van links naar rechts zwiepen. Ik vind het wel wat eng zo in het donker maar als er iets niet goed gaat, kan ik met een schreeuw de hele bemanning naast mij hebben. Het gaat goed tot Bert na een korte slaap uit bed komt. De boot vaart naar achteren, gelukkig liggen daar geen boten maar we hebben ook het idee dat het anker over de grond schraapt. Gijsbert wordt gauw uit bed gehaald en de motor gestart. We gaan opnieuw proberen de haven binnen te komen maar het blijkt gekkenwerk. Als we contact opnemen met de havenmeester zegt deze maar ergens te gaan ankeren en over een uur weer te bellen. Helaas over een uur is er ook geen plaats, de haven ligt bomvol en voor de haven liggen allemaal jachten aan hun anker. Dat doen wij dan ook maar en dit keer gaat het heel goed. Overdag blijven Bert en ik lekker op het dek van de zon genieten. Lekker lezen of een spelletje spelen. Nu we weer contact hebben met de buitenwereld komt er heel veel informatie over ons heen. Wat gebeurt er veel in 3 weken geen contact. Nu pas merken we hoe relaxed wij geleefd hebben al die tijd zonder nieuws, zonder prikkels van buiten, helemaal niets van dat alles, geen goeie en geen slechte berichten. We moeten er even weer aan wennen en alles verwerken. Waldemar is dolgelukkig dat hij zijn mobiel weer kan gebruiken, drie weken zonder heeft hij toch heel erg gemist. Gijsbert en Waldemar gaan met dinghy (rubberboot) aan wal om de boel wat te verkennen. Het anker blijft goed op de plaats zitten en we gaan 's nachts allemaal rustig naar bed.

Dinghy
Na een lange nacht slapen voelen we ons aardig uitgerust en na een ontbijt in de zon gaan we met de rubberboot, die altijd aan boord ligt, naar de kant om inkopen te doen. Volgeladen met etenswaren varen we met snelheid terug naar de Aluma. Nog nooit de boodschappen op deze manier gedaan maar het gaat prima. We vliegen over het water, het water spuit naast ons omhoog. We liggen in een baai die aan de ene kant omsloten wordt door mangrove met zijn grillige takken die vanuit het water groeien en aan de andere kant bergen.
Wat we vanaf de baai zien, is Martinique erg groen. Er valt dan ook af en toe een flinke bui maar deze duren kort en als de zon daarna weer schijnt is alles zo weer droog en wordt het warm. Heerlijk de zonnestralen! We gaan verder het eiland niet verkennen met een huurauto, misschien nog te voet, maar na het doen van de klussen zijn we van plan verder te varen naar Curacao als het weer het toelaat.
Gijsbert en Waldemar trekken er nog wel op uit met de rubberboot en ze willen nog een wandeling naar een surfspot maken die aangegeven staat op Google. De wandeling is niet te doen omdat deze dicht begroeid blijkt. Daar hebben zij niet alleen last van, onderweg komen ze een geitje tegen die vast zit in een hek. Ze bevrijdden het beestje met enige moeite maar het lukt.

Regen
We blijven Nederlanders en blijven praten over het weer omdat we fikse buien over ons heen krijgen. Hebben we alle ramen open moeten deze snel weer gesloten worden wil je niet een nat bed krijgen. Zodra de regen weer gestopt is gaat alles weer open. Het houdt ons van de straat zullen we maar zeggen. Vandaag zijn we met grote tassen vol wasgoed naar een wasserette geweest. Enorme machines staan er waar was in kan tot 18 kilo.  Daarnaast kun je de was drogen in drogers, betalen gaat gewoon met euro's. We hebben flink gewassen maar omdat het nog niet helemaal droog is hebben Gijs en Waldemar alles door de hele boot binnen uitgehangen.  Met de dinghy knallen we heen en weer over het water. Om ons heen zien we ook allemaal mensen die met een dinghy varen en aan de wal zijn plaatsen waar je de bootjes af kunt meren. Een dinghy stalling en met een stevig slot wordt de boot achter gelaten.

We hebben zojuist vernomen dat er morgen nog veel regen komt en harde wind. We zullen denken we, pas morgenavond kunnen vertrekken naar onze laatste bestemming van deze reis...

...Vervolg van de reis
We vertrekken tegen de avond. De ankers worden binnen gehaald en schoon gemaakt en we varen de zee weer op. We hebben er weer zin in. Onze reis gaat nu naar Curacao waar ook onze eindbestemming zal zijn. 
Als we de baai uitvaren zien we de rock diamant die als enige rots buiten de baai te zien is. Dolfijnen doen ons uitgeleide en dan is er weer de grote zee die voor ons ligt. Nog een paar boten zien we in het begin van onze reis maar dan is het weer de enorme zee die we voor onszelf hebben.
De volgende dag komt er bijna klem naast onze boot een vliegtuigje voorbij gevlogen. We zwaaien even naar elkaar en dan zijn ze al weer voorbij. En verder gaat de reis. We varen meestal op de genua en de bezaan maar de wind weet niet goed wat ze wil, stuurboord of bakboord en dat  is lastig voor de plaats van de zeilen. Moeten ze nu stuurboord of bakboord.
Als we zo'n 250 mijl verwijderd zijn van Curacao zien we ineens een heleboel vogels boven het water vliegen. Daar ga ik even voor rechtop zitten want ineens zoveel vogels moet toch wat betekenen. Is er misschien een visser in de buurt? We zullen het niet weten want de vogels waren ook weer snel verdwenen.

Vissen
Zullen we ooit leren om met al dat heen en weer geslinger van de boot rechtop te blijven staan? Vanmiddag weer een klap gemaakt in de douche tijdens het benen scheren. Met 1 been in de wasbak toen er ineens een paar grote golven tegen het schip beukten en ik werkelijk een rondje om mijn as draaide. Ik ben er goed van af gekomen, alleen mijn bovenarm heeft een tik gekregen en heeft een kleine bloeduitstorting maar de reacties waren niet van de lucht. Wie doet nou ook zoiets, leer je het dan nooit? Enz. Enz. We moeten altijd op onze hoede zijn, met beide benen stevig op de grond.
Het vissen gaat onverminderd voort door Gijs en Waldemar. Er is zelfs ander aas gekocht in de vorm van nep inktvissen in de hoop dat deze beter opvallen in het water. Er komen wel vissen aan de haak maar bij het binnenhalen van de lijn gaat het mis. De vissen zien dan kans om van de haak af te komen en de lijn wordt met haak maar zonder vis binnen gehaald. Het heeft nog enige oefening nodig. Vandaag was wel het toppunt. Ineens begon de lijn enorm te ratelen. Gijs sprong op, cola over de vloer, en rende naar de hengel. Deze stond helemaal krom naar het water toe. Het moest een reuze vis zijn. Ineens klapte de hengel weer terug, de vis is weer los. De teleurstelling groot! Deze werd nog groter toen later bij het binnenhalen van de lijn, de haak en de nieuw gekochte nep inktvis verdwenen was. Nu is de oorlog verklaard. Boos zijn ze! Woest!


Wordt vervolgd.

Voor nu een hartelijke groet van ons vieren,
Gijsbert, Waldemar, Bert en Fenna.

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

December 30, 2016

December 23, 2016

December 10, 2016

November 11, 2016

Please reload

Recente berichten
Volg ons
Please reload

Archief
  • Facebook - White Circle
  • Instagram - White Circle
  • TripAdvisor - White Circle
  • YouTube - White Circle
  • LinkedIn - White Circle
  • TripAdvisor - Black Circle
  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon

Copyright 2016-2020 Aluma Sailing